Urodzona 10 lutego 1967 roku Laura Dern wystąpiła w wielu kultowych filmach, m.in. Dzikości serca, Blue Velvet czy Parku jurajskim. W 1991 roku zdobyła Oscara za rolę w obrazie Historia Rose oraz Złoty Glob za rolę sekretarz stanu Floryda, Katherine Harris w filmie fabularnym HBO Decydujący głos. W tym roku otrzymała Złoty Glob dla najlepszej aktorki w serialu komediowym lub musicalu właśnie za rolę Amy w serialu Iluminacji.
Laura Dern: Jakiś czas temu zagrałam w filmie fabularnym HBO Decydujący głos, a potem dostałam od kierownictwa stacji propozycję roli w tym serialu. Odpowiedziałam, że jestem zainteresowana dość specyficznymi produkcjami – chciałabym zagrać kobietę, którą do wściekłości doprowadza apatia, jaka ogarnęła współczesną Amerykę. Nie wychodzimy już na ulice, demonstracje należą obecnie do przeszłości. Być może niedawne wydarzenia w Egipcie są dla nas błogosławieństwem, bo pokazują nam, że każdy może przyczynić się do wprowadzenia zmian. Pomyślałam, że ja także chciałabym zabrać głos, zwłaszcza w imieniu kobiet. Społeczeństwo narzuca nam wiele wymogów, które musimy spełnić, aby nas lubiano. Istnieją także stereotypy określające, jak powinna zachowywać się kobieta, itd., itp. Być może, aby zrobić coś dla świata, powinniśmy być jeszcze bardziej wściekli lub być postrzegani przez otoczenie jako osoby niespełna rozumu. Zaproponowałam więc, że moja bohaterka powinna być wściekła na świat i demaskować jego nieprawidłowości.
Pytanie: Co usłyszałaś w odpowiedzi?
LD: [śmiech] Przedstawiciele stacji zapytali mnie, czy jest to moim zdaniem cecha, z którą widownia będzie się utożsamiać? Odpowiedziałam, że każdy z nas posiada pewne cechy serialowej bohaterki. Kiedy oglądamy wiadomości, tracimy dobre samopoczucie, bo zawsze gdzieś na świecie dzieje się coś strasznego. Amy jest osobą o niebywałej empatii, co jest źródłem komizmu oraz tragizmu, bo jest to uczucie, które ją przerasta. Serial rozpoczyna się sceną, w której Amy przeżywa załamanie nerwowe w swoim biurze, na oczach dosłownie wszystkich. Szefostwo wysyła ją na terapię, po której bohaterka postanawia rozpocząć nowe życie. Ma szczere intencje, ale ponieważ zawsze mówi prawdę i pracuje w korporacji, nie wychodzi jej to na dobre. Szczerość nie sprawdza się także w życiu uczuciowym, ani w relacjach z matką – praca, emocje i rodzina to trzy najważniejsze wątki serialu. Amy wraca z terapii z nastawieniem w stylu „Sprawię, że mój były mąż zerwie z nałogiem, matka stanie się cudowną osobą, która zawsze jest gotowa mnie wysłuchać, a toksyczna, amerykańska korporacja, dla której pracuję stanie się proekologiczna”. Zmiany nie są łatwe, co jest kolejnym, fantastycznym źródłem tragikomizmu. Amy jest bardzo skomplikowaną osobą, czasem atrakcyjną, a czasem nie – czasem uroczą, a czasem nie do zniesienia.
Pytanie: Twoją serialową matkę gra twoja własna matka…
LD: Tak, moja mama wciela się w rolę matki Amy. Zagrałyśmy razem w Dzikości serca i Historii Rose, ale to było wiele lat temu. Bardzo cieszę się, że znów mogłyśmy pracować razem na planie. Jej serialowa postać to typ osobowości pasywno-agresywnej, kompletne przeciwieństwo mojej mamy, która zawsze otwarcie rozmawia o swoich uczuciach. Amy chciałaby rozmawiać z nią o swoim dzieciństwie, aby poprawić ich obopólne relacje, ale ona nie chce grzebać się w przeszłości, pilnuje, aby wszystkie dawne sekrety nie wyszły na jaw.
Pytanie: Czy widzowie będą się utożsamiać z bohaterką, czy też będzie ona wyłącznie ich irytować?
LD: [śmiech] I to i to. Moim zdaniem, osoby nadwrażliwe balansują na granicy ADHD. Problem z Amy polega na tym, że byłaby od razu gotowa pojechać nad Zatokę Meksykańską, aby usunąć ropę, która wyciekła z odwiertu BP, nie mając zielonego pojęcia, jak należy to zrobić. A gdyby potem usłyszała o jakichś niepokojących wydarzeniach w Guantanamo, nie wahałaby się wsiąść do łodzi, by tam wyruszyć... a jeszcze później dowiedziałaby się, że w mieście, w którym mieszka jej matka, pewnemu psu dzieje się krzywda i… Amy po prostu nie umie skupić się na jednej rzeczy.
Pytanie: Czy jest to także powód jej załamania nerwowego?
LD: Większość bohaterów serialu uważa, że Amy przeżyła załamanie nerwowe, ale moim zdaniem miała po prostu bardzo ciężki dzień. [śmiech] Ma romans z kolegą z pracy, rozbuchane hormony, a ten związek nie idzie w dobrym kierunku. Są ludzie, których uważamy za szaleńców. Na przykład, pracowałam z Davidem Lynchem – czy on jest wariatem? W latach 50-tych Amy miałaby zapewne lobotomię, jak Frances Farmer, po czym zostałaby odstawiona w jakieś miłe, zaciszne miejsce. Może po prostu miała trudny dzień i przypomina mojego ulubionego bohatera z filmu „Sieć”, który nagle krzyczy – „Postradałem zmysły i więcej już tego nie zniosę”. Mam nadzieję, że widzowie uznają, że Amy jest zabawna i nie będą mieli jej za złe, że czasem wpada w moralizatorski ton.
Pytanie: Czy w końcu udaje jej się cokolwiek zmienić?
LD: W pierwszym sezonie udaje się jej wprowadzić zmiany w najmniej spodziewanych obszarach. Jest przekonana, że dzięki nim będzie lepiej, ale dzieje się inaczej – jej pomysły są kompletną klapą. Są więc rzeczywiste zmiany i niektóre z nich są naprawdę urocze.
Pytanie: Czy rozumiesz presję, w jakiej żyje Amy?
LD: Oczywiście, że tak. Każdy z nas myśli o finansach. Mój mąż jest muzykiem i od czasu do czasu czytam o kondycji branży muzycznej. Podobnie jak w przemyśle filmowym, w branży muzycznej Internet wywarł ogromny wpływ na nasze życie, kariery zawodowe i finanse. Wiem, że duże studia filmowe nigdy nie nakręcą filmów, w jakich chciałabym zagrać, a produkcje niskobudżetowe mają problemy z finansowaniem. Obecnie HBO odgrywa rolę, jaką odgrywała kiedyś wytwórnia Fox – większość niezależnych spółek producenckich należących do wielkich studiów filmowych przestało po prosto istnieć. Nawet takie osoby, jak David Lynch czy Paul Thomas Sanderson muszą bardzo starać się, aby zebrać fundusze na realizację kolejnego filmu.
Pytanie: Czy podobnie jak Amy, masz jakąś sprawę, o którą byłabyś gotowa walczyć?
LD: Tak, i są to problemy, które dotyczą całego świata. Podobnie jak Amy, dorastałam cierpiąc na kulturowe ADHD, bo na świecie dzieje się zbyt wiele strasznych rzeczy. Od wielu lat współpracuję z organizacją Healthy Child, która działa na całym świecie na rzecz ochrony i opieki nad dziećmi, które padły ofiarami katastrof ekologicznych. Bardzo interesuje mnie demaskowanie chciwości korporacji, które niszczą nasze lasy, rzeki i oceany, sprowadzając na ludzi choroby.
Pytanie: Przepraszam za kolejne pytanie, wiem, że jest nie na miejscu po tym, co właśnie powiedziałaś – czy możesz powiedzieć mi czyją sukienkę masz na sobie?
LD: To Prada. Niezbędnik każdej kobiety. Chciałabym zbawić świat i mieć w szafie parę designerskich kiecek [śmiech].
