Odlot

Właściwa część dla dzieci zaczyna się bliżej połowy filmu, gdy udziałem widza staje się totalna „jazda bez trzymanki”, obfitująca w masę szalonych pomysłów, wśród których prym wiodą superinteligentne psy, zdolne przygotować wykwintny posiłek, pilotować samoloty, a przy tym wierne czysto psim nawykom i potrzebom. Przedtem jest to rzecz bardziej dla dorosłych, dla osób, które mogą sobie wyobrazić oddech „zimy żywota” na karku. Dla tych, które rozumieją już, że sprawy w nieskończoność odkładane na przyszłość mogą nigdy nie dojść do skutku i że kiedyś nadejdzie moment, iż człowiek spyta sam siebie: „Jak to się stało, że plany zapisane jako wszystko to kiedyś zrobię tak po prostu się ulotniły?”. Dla tych, co wiedzą, że towarzysz drogi nie może wiecznie czekać…
„Odlot” pełen jest wzruszających momentów i treści pozornie banalnych, ale prawdziwych i podanych bez egzaltacji i natrętnego dydaktyzmu. To np. retrospekcje bohatera dotyczące wspólnego czasu z żoną Elą lub chwile, gdy dowiadujemy się czegoś więcej o towarzyszącym mu namolnym harcerzu-uparciuchu – dziecku, które czuje się równie samotne i smutne jak Fredricksen. Poruszone są bardzo poważne tematy: śmierć, starość, samotność, niespełnienie, egoizm, odbrązowienie bohatera z dzieciństwa, kurczowe przywiązanie do pamiątek przeszłości, a przez to niedostrzeganie, co liczy się naprawdę, rozwód rodziców, brak zainteresowania ze strony ojca… Lecz oczywiście przesłanie okazuje się optymistyczne. Morał: każdy potrzebuje miłości oraz sensu życia i każdy musi pilnować, by jego marzenia nie uleciały z wiatrem – trzeba samemu zerwać się do lotu. Trzeba też pamiętać, że życie samo w sobie stanowi przygodę, nawet jeśli nie wygląda ona dokładnie tak, jak planowaliśmy. To bardzo dojrzały film z motywem drogi (obaj bohaterowie „dojrzewają”), iskrząca dowcipem, pełna dialogowych perełek komedia na przemian z wyciskaczem łez. Niektórym przeszkadzać może troszkę dłużyzn i pewna niekonsekwencja w fabule, ale to ostatnie spokojnie da się wybaczyć surrealistycznej opowieści. No zachwyca iście odlotowa animacja Pixara! Perełka!

Włączyłem telewizor z nudów, akurat leciał ten film i zacząłem oglądać. Pozytywnie się zaskoczyłem. Bardzo dobra animacja dla małych i dużych.

Na samym początku na 5 możliwych punktów daje 2. Dość nudny - jak dla dzieci mało zwrotów akcji i śmiechu. Przyznam, że czekałem na tę bajeczkę - zawiodłem się :(

Denny film, nie warto oglądać, banalna historyjka dla dzieci do maksymalnie 6 lat.

Piękna i ciepła historia, która już od początku wzrusza. Opowiada o sile miłości i dotrzymaniu obietnicy. To nie tylko "bajka", ale opowieść z morałem. Każdy niezależnie od wieku ma w sobie dziecko i nigdy nie jest za późno na przygodę, a różnice pokoleniowe są do pokonania. Zdecydowanie warto obejrzeć!

"Odlot"owa bajka jak dla mnie :)

Zamiast dziadka, który opowiada bajkę..Bajka o dziadku. Płacz, śmiech,niesamowita animacja..Podobała mi się ta bajka.Polecam.

Film mi się nie spodobał.

Szczerze niewesoła bajka, wiele dzieci się nie śmiało tylko było im przykro, zaczyna się od dołów i kończy dołami, raczej dramat, mało śmiesznych scen.

Przyznam, że rzadko się wzruszam na filmach, częściej właśnie na bajkach :) Jednak do tych nowych podchodzę z rezerwą. Drugo kręciłam nosem na "Odlot" ale... zaczarował mnie od pierwszych minut. Po historii głównego bohatera, otwierającej film zabrakło mi husteczek. Potem o łzach zapomniałam, na twarzy zagościł mi uśmiech. Przepiękna, wzruszająca historia przyjaźni pokoleń okraszona subtelną dawką magii. Polecam gorąco, cudowny!