Trans-akcja

Jeden z lepszych filmów dokumentalnych. Dający dużo do myślenia, wciągający i inspirujący. Polecam.

Ten film jest dla mnie jak podglądanie przez dziurkę od klucza głównej bohaterki. Okoliczności i historia są mi tak bliskie, że mogłabym być to ja. Jest w filmie wiele nadziei, wiele smutku i wiele radości. Mimo, że jest o Annie Grodzkiej to tak naprawdę jest nie tylko o niej. Wstrząsa, bo pod pozorem oglądania wycinka z życia jednej transki, oglądam siebie. Jest w nim moja przeszłość i być może moja przyszłość. Są osoby i klimaty, które czuję, historie i sceny z mojego życia, z setek opowiadań innych. Ten film się chłonie.
Dla takiej osoby jak ja film w sensie życiowej historii nie jest raczej odkrywczy, bo tysiące "transów" powie - przecież ja to znam!
Za osoby niedotknięte nietolerancją własnej płci nie mogę się wypowiadać, ale sądzę, że trafi do nich sposób pokazania osoby trans, jako zwykłego człowieka, z życiem, z rodziną, z codziennością zwykłą i problemami "ekstra", wynikającymi z bycia TS.
Z pewnością trudno znaleźć ludzi "spoza klimatu LGBTQ”, którzy chcieliby opowiedzieć o swoich wrażeniach konfrontacji z osobą trans - dlatego szczególny szacunek do "kolegi ze studiów" znającego "dawną" Anię. W nim widzę też kawałek siebie - kiedy po raz pierwszy spotkałam osoby "trans" na "trans-party". Nie zapomnę tego bólu głowy, kiedy przez jakąś godzinę albo dwie patrząc na kolejnych "przebierańców" próbujesz im na siłę przypisać płeć, w myśl zasad, jakie Ci wpojono w "normalnym" dwupłciowym świecie, w którym seksualność zależy od "stanu posiadania krocza". Próbujesz to robić, bo przecież Cię nauczono, że płci są dwie i jak do kogoś mówisz to zawsze jest to albo Pan (posiadający penisa) albo Pani (posiadająca pochwę). Wszyscy inni to "chorzy zboczeńcy". Robisz taką segregację nawet jak samemu się przebierasz, dopiero to zderzenie z osobami "trans" na żywo i ten ból głowy z powodu trudności w jednoznacznym zaszufladkowaniu współbiesiadników powoduje, że "odpuszczasz" i zaczynasz w nich dostrzegać "ludzi". To strasznie dziwne, bo przecież od dawna myślałeś/myślałaś, że jesteś tolerancyjny, że nie szufladkujesz ludzi. Ta umiejętność dostrzegania w "ludziach" LUDZI, okupiona początkowym dyskomfortem psychicznym i bólem głowy sprawia, że zaczynasz czuć się lepszy. Od momentu, kiedy rozmawiasz i nazywasz poszczególne osoby, niezależnie od płci biologicznej" imieniem takim, jakim sobie życzą - jesteś innym człowiekiem. To jest jak inicjacja, jak przejście przez lustro. Dla osoby trans dodatkowo spotęgowana zobaczeniem w jednym miejscu całej "menażerii" osób takich jak Ty - nagle odkrywasz, że nie jesteś sam. Odkrywasz, że pod najdziwniejszymi przebraniami, pod piórami i tonami przerysowanego makijażu kryją sie tacy ludzie jak Ty - zwykli, wrażliwi i pełni słabości. Odkrywasz, że pod skórą muskularnego górnika ważącego 130kg siedzi trzpiotka-szczebiotka przebijająca kobiecością niektóre "genetyczne" kobiety, które znasz w "normalnym" świecie. Z kolei pod rachityczną klatką piersiową filigranowej posiadaczki naturalnej pochwy, kryje się męski i szarmancki facet, który po bliższym poznaniu ujmie niekwestionowaną męskością swej psychiki większość kobiet.
Ten cały świat, jest pośród nas, jest kolorowy, bogaty, ale i zwyczajny, czasem prozaicznie smutny. Jest stopiony z codziennością, najczęściej dla bezpieczeństwa nieco poszarzały i bez pawich piór, może czasem tylko iskrzący niedobranym strojem transwestyty przemykającego wieczorową porą.
Odrobinę tej części świata, widać w filmie Trans-akcja. Twórcy tego filmu zawarli w ograniczonej czasowo ramie wystarczająco treści, aby pokrzepić osoby "trans" historią Anny Grodzkiej a osoby "normalne" uczulić na tyle, aby spotykając dwumetrową blondynkę z niedokładnie zakamuflowanym zarostem na twarzy brnącą chodnikiem na niebotycznych szpilkach, pomyśleć o niej coś więcej jak tylko, „ale dziwadło".
Film ma niezwykle poważną wadę – napisy końcowe pojawiają się zbyt szybko. Chciałoby się dopisać resztę historii o Kopciuszku. Ale prawdziwe życie Anny Grodzkiej dopiero się zaczyna i to jest pierwszy film. Czekam z niecierpliwością na ciąg dalszy.

Film nie zrobił na mnie większego wrażenia, mimo iż mam absolutnie neutralne podejście do tego typu spraw. Dość mało ciekawie przedstawiony, oglądałem ze średnim zaciekawieniem. Mimo wszystko kibicuje głównemu bohaterowi.
Ode mnie * * * pkt.

Niestety, wg mnie film jest bardzo powierzchowny... Problem przedstawiony jest bardzo płytko. Sprowadza się do "zewnętrzności". Nic właściwie nie wiemy o głównej postaci. Mnóstwo pytań bez odpowiedzi. Szkoda. Nie sądzę, że dzięki temu filmowi ludzie "coś" zrozumieją lub zaakceptują inność, która jest obok nas. Niestety!

Niektórzy mówią, że film jest zbyt optymistyczny moim zdaniem to jest ogromny jego plus. To że Polska jest homofobiczna, czy transfobiczna to komunał wszyscy to mówią. Film pokazuje, że może być inaczej, że można być miłą, otwartą osobą. Po co tworzyć normę zachowania polskiego społeczeństwa wokół negatywnych emocji? Film pokazuje, że może być odwrotnie, jeśli się tylko chce.

Żal mi takich, a może nie bo to za mocne słowo żal. Raczej szkoda że to przyszło na świat. Jedyna rada (recepta) to operacja mózgu.

Dla mnie zbyt optymistyczny.... Ale to zasługa głównej bohaterki.Podziwiam siłę Pani Ani i jej optymizm. Niesamowita postać.

Świetny film pokazujący zmagania osoby starającej się zmienić płeć i wreszcie żyć normalnie. Podziwiam odwagę Pani Ani! Dokument otwierający oczy osobom niezorientowanym. Może kiedyś skończy się dopowiadanie "patrz! przebierańcy!" bo przecież Ci ludzie nie robią tego bo lubią być w centrum uwagi, ale robią to bo wreszcie chcą żyć normalnie. ;)